Πώς γράφουν τα άτομα με τύφλωση; Ιστορία και σύγχρονες μέθοδοι

Πώς γράφει ένα άτομο με τύφλωση;

Τα άτομα με τύφλωση χρησιμοποιούν τη γνωστή γραφή Μπράιγ, που πήρε το όνομά της από τον δημιουργό της, Λουί Μπράιγ (Louis Braille). Εκείνος ανέπτυξε το σύστημα σε ηλικία μόλις 15 ετών. Η γραφή παρουσιάστηκε το 1829 και το πρώτο βιβλίο σε Μπράιγ εκδόθηκε οκτώ χρόνια αργότερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι πραγματευόταν την ιστορία της Γαλλίας.

Η γραφή Μπράιγ βασίζεται σε 6 ανάγλυφες κουκκίδες, οι διαφορετικοί συνδυασμοί των οποίων αντιστοιχούν σε γράμματα.

Για να γράψουν σε χαρτί, τα άτομα με τύφλωση χρησιμοποιούν γραφομηχανές Μπράιγ, όπως οι Perkins, Eurotype και TatraPoint. Το χαρτί πρέπει να είναι πιο χοντρό και άκαμπτο από το συνηθισμένο, ώστε να διατηρούνται οι ανάγλυφες κουκκίδες.

Πώς χρησιμοποιούν, όμως, το διαδίκτυο; Με τη βοήθεια αναγνωστών οθόνης, δηλαδή λογισμικού που μετατρέπει το κείμενο σε συνθετική ομιλία. Στις πιο γνωστές επιλογές περιλαμβάνονται το δωρεάν NVDA και το επί πληρωμή JAWS. Έτσι, τα άτομα με τύφλωση μπορούν να χειρίζονται υπολογιστές, να γράφουν κείμενα και να εργάζονται σε πολλούς επαγγελματικούς τομείς.

Τέτοιες ψηφιακές λύσεις αναπτύσσονται ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Η ταχεία εξέλιξή τους συνέβαλε στην ανάπτυξη της τυφλοπληροφορικής, του πεδίου που ασχολείται με τον σχεδιασμό εξοπλισμού και λογισμικού για άτομα με οπτική αναπηρία.

Παρά την απλότητα και την ευρεία χρήση της, η γραφή Μπράιγ έχει και μειονεκτήματα. Ένα κείμενο καταλαμβάνει πολύ περισσότερο χώρο: για παράδειγμα, ένα δημοφιλές μυθιστόρημα του Χάρι Πότερ μπορεί να χρειάζεται 36 τόμους σε Μπράιγ, αντί για 7 στην έντυπη έκδοση. Επιπλέον, το υψηλό κόστος εκτύπωσης και τα μικρά τιράζ κάνουν τα βιβλία σημαντικά ακριβότερα.

Πώς έγραφαν παλιότερα τα άτομα με τύφλωση;

Οι παλαιότερες μέθοδοι είχαν πολύ περισσότερους περιορισμούς. Αρχικά, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να σχηματίσουν γράμματα με υλικά όπως ξύλο, τσόχα ή κομμάτια σύρματος. Ωστόσο, αυτό δεν έδινε στα άτομα με τύφλωση τη δυνατότητα να γράφουν κείμενα.

Αυτή τη φορά, η δυσκολία ήταν η ανάγνωση, επειδή τα χαραγμένα γράμματα σβήνονταν γρήγορα. Μια επόμενη ιδέα ήταν η γραφή με κόμπους, που επέτρεπε τόσο τη γραφή όσο και την ανάγνωση μέσω κόμπων σε ένα σχοινί. Το μέγεθος, ο αριθμός και οι αποστάσεις των κόμπων καθόριζαν το νόημα. Όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, όμως, η μετάδοση πληροφοριών με αυτόν τον τρόπο ήταν εξαιρετικά αργή.

Τελικά, επικράτησε η γραφή του Λουί Μπράιγ, ο οποίος άντλησε την ιδέα του από τον στρατό. Το σύστημά του βασίστηκε σε μια μέθοδο επικοινωνίας που χρησιμοποιούσε ο γαλλικός στρατός για να μεταδίδει διαταγές στο σκοτάδι, χωρίς να μιλά. Η βασική διαφορά ήταν ότι η στρατιωτική μέθοδος χρησιμοποιούσε 12 ανάγλυφες κουκκίδες αντί για 6. Ο Μπράιγ απλοποίησε το σύστημα και αργότερα το επέκτεινε με μαθηματική και μουσική σημειογραφία.